Şabat gününde sinagogdaki Yahudi bir kadın gibi, matematik dersinde olabildiğine sessiz, birbirinden tuhaf trigonometri sorularını anlamaya uğraşıyorum. Vasküler baş ağrım aldı başını gidiyor. Beni de bekle… Tahtada kafamı patlatan şırfıntıyı dinlemekten yoruldum. Kanamadan sana yürüyebilmek için kesik ayak bileklerime yara bezleri sarıyorum. Uykum beynimde vals’e kalkmış, tüm notaları yutuyor. Suskunum. İyi olup olmadığımı soranlara iki heceyi telaffuz etmekten korkarak, sanki hepiniz ses tellerimi koparacaksınız. Hayallerim soykırıma uğramış, burnuma gelen yanık kokusunu zaman kokulu tütsülerle bastırıyorum. Doktor tavsiyelerine ihtiyacım yok. Katranlar içinde boğulur gibiyim, ama çıkacağım. Tek parça halinde. Başım yukarıda sanıyorum ama belki de her şey eriyip, küçüldüğü için bana öyle geliyor.
0 yorum:
Yorum Gönder