Sınırlandırılıp somutlaştırılmış

…Özledim.
1 aydan fazla bir zamandır göremediğim babamı.
(O olmadan, her cumartesi alışveriş merkezi turu yapma imkânım da olmuyor =)
Özledim.
2 aya yakın bir süredir görmediğim eski sınıfımdaki dostlarımı. Hatta 3 sene boyunca varlığını hissetmediğim ama aynı katı paylaştığım arkadaşlarımı. Varlıklarını bilmek güzeldi. Beni dövme planlarını ve nefretlerini hissetmek bile! Son zamanlarda bunları yaşamaya bile ihtiyacım var. Sevgiyle karışık heterojen nefreti. (Mmm nefis…)
Özledim.
Tanıdığım en özel öğretmen olan Türkçecimi. Gece beni arayıp “Yolucam seni, o sitenin hali ne öyle!” demesini.
Özledim.
Yine okulumdaki müdür yardımcısının bir avuç saçımı açık gördüğü için toplatması üzerine saçımdaki o minik ibiği
Özledim.
Dershanemdeki çelik emayeli tebeşir tahtasını
Özledim.
Servis şoförümün “Ben bu işin or*spusu olmuşum ben bilmeyeceğim de kim bilecek” demesini
Özledim.
Annemin bana kızmadığı günleri hatırlayabilmeyi
Özledim.
Baby face olduğum günleri
Özledim.
Toprağa ve çimlere çıplak ayakla basaken böcekleri ezdiğimde duyduğum o dehşete düşüren duyguyu
Özledim.
Çamurdan pasta ve çiiköfte yapmayı
Özledim.
Bubbles tatile gitmende önce 3’lü takıldığımız günleri
Özledim.
Kickbox antrenmanlarında, çoğu kişiden tecrübeli olmayı
Özledim.
Bas gitar çalmaya hevesli olduğum günleri
Özledim.
…
Düşününce o kadar fazla ki.

düşmek çok zor değil

büyümük çok zor değil

bilmediğimi bildiğim zaman